Jeetje, wat gebeurt er toch? Ik open mijn mail. Meer dan vierhonderd nieuwe uitnodigingen op LinkedIn. Nieuwsgierig bekijk ik mijn status update; meer dan 260.000 weergaven van mijn laatste post over mijn leven als digital nomad. Het filmpje toont hoe ik tussen de rotsen slinger tijdens mijn bungeejump. Nouja, eigenlijk is het een ‘bungeeswing’, want na de vrije val schommel ik heen en weer. Genietend van het uitzicht over Queenstown.

Bungee-swingen tussen de rotsen van Queenstown

Dat het zo vaak zou worden geliked zag ik echt niet aankomen. Schijnbaar heb ik iets geraakt bij ondernemers. Deze tekst stond erbij: Al twee jaar ben ik ‘dakloos’. Of zal ik het thuisloos noemen, want echt dakloos ben ik natuurlijk niet. Ik leef met het minimale in mijn koffer. Twee broeken, twee shorts en drie tops. Mijn toilettas is kleiner dan die van de mannelijke backpacker. Waarom? Omdat ik als digital nomad liever geld spendeer aan onvergetelijke herinneringen.

bungee jump queenstown

 

Waarom durven we niet te veranderen?

Ik kreeg reacties van mensen die mijn levensstijl zo gaaf vinden. ‘Moedig’ komt vaak terug in hun conversatie, maar mijn exploderende mailbox bracht me aan het denken. Als zoveel mensen in vrijheid willen leven, waarom vinden we het dan zo moeilijk om ons vertrouwde patroon te doorbreken? Liever de bekende weg en weten wat je hebt, dan het onbekende, zeg maar.

digital nomad

Maar na drie dagen durf ik pas echt moedig te zijn. Want ik wil geen schijn op houden. Ik plaats opnieuw een foto. Een selfie die ik maakte toen ik alleen naar beneden moest wandelen na de bungeeswing.

De adrealine stroomde nog door mijn bloed, maar ik kon dit fantastische moment met niemand delen.

Want tja, ik reis alleen. Daar heb ik voor gekozen. Maar je ‘alleen voelen’, dat wil niemand. En toch overkomt het veel digital nomads en niemand praat erover. Dat is niet cool en past niet bij social media updates over de mooiste stranden waar ze vandaan werken.

Maakt de ultieme vrijheid als digital nomad wel gelukkig?

De ultieme vrijheid, zonder kaders maakt me soms angstig. Al langer worstel ik met de vraag; maakt deze vrijheid als digital nomad me inderdaad gelukkiger? Is de mens wel gemaakt voor een nomadisch bestaan zonder je geliefden, de voorspelbaarheid en een vertrouwde omgeving om je heen?

digital nomad Ik baal nu soms al een beetje van steeds weer die koffer inpakken, om te moeten onderhandelen met taxichauffeurs en dubbelgevouwen in een kleine tourbus te zitten. 

Twee dagen later ontvang ik een foto. Van mijn net geboren neefje. En ik neem een besluit. Ik kom binnenkort naar huis, zodra mijn werk is afgerond in Nieuw Zeeland. Voor hoelang? Ik heb geen idee. Misschien komen de reiskriebels wel terug. Bungeeswingen kan ik in ieder geval afstrepen van mijn bucketlist. En deze tijd pakt niemand mij meer af.

Bekijk meer van mijn reizen op “Can I come over”.com